Noord-Brabant - Lokaal Nieuws

Werknemers met een beperking blijven thuis in Noord-Brabant

Esther Verstraaten vertelt over haar situatie

In de regio Noord-Brabant blijft een aanzienlijk aantal werknemers met een arbeidsbeperking ongewenst thuis zitten, terwijl er op veel plekken een tekort aan personeel is. Esther Verstraaten, die lijdt aan glutenataxie, ervaart persoonlijk de gevolgen van deze situatie. “Het is afschuwelijk dat ik niet meer kan werken,” vertelt zij.

Esther, woonachtig in de gemeente Oosterhout, kreeg enkele jaren geleden te maken met ernstige gezondheidsproblemen die haar in staat om te werken beïnvloedden. Glutenataxie is een aandoening die het zenuwstelsel aantast en kan leiden tot ernstige klachten. Ondanks haar wil om weer aan de slag te gaan, ziet ze zichzelf geconfronteerd met obstakels die haar kansen op de arbeidsmarkt beperken.

De situatie van Esther is niet uniek. In Nederland zijn er talloze mensen met een arbeidsbeperking die langdurig thuis zitten, ondanks de belofte van de overheid om deze problematiek aan te pakken na de ondertekening van een VN-verdrag. Dit verdrag, dat tien jaar geleden werd ondertekend, zou moeten zorgen voor meer inclusie op de arbeidsmarkt, maar veel van degenen die hiervoor in aanmerking komen, voelen zich nog steeds uitgesloten.

In Oosterhout en andere plaatsen in Noord-Brabant is er een groeiend besef dat er iets moet gebeuren om deze groep weer aan het werk te krijgen. Werkgevers in de regio staan vaak open voor nieuwe mogelijkheden, maar de verbinding met kandidaten met een beperking blijft een uitdaging. Esther hoopt dat er meer aandacht komt voor mensen zoals zij, zodat ze weer kunnen bijdragen aan de samenleving en hun eigen leven kunnen opbouwen.

Koken

De volgende punten zijn van belang in deze discussie:

  • Veel mensen met een arbeidsbeperking willen werken, maar vinden geen mogelijkheden.
  • Het VN-verdrag dat tien jaar geleden werd ondertekend, heeft nog niet geleid tot significante veranderingen.
  • Werkgevers zijn vaak bereid om te helpen, maar er is behoefte aan betere verbindingen en initiatieven.

Esther kijkt hoopvol naar de toekomst en blijft zich inzetten voor een inclusieve arbeidsmarkt. Ze pleit ervoor dat beleidsmakers en werkgevers samen oplossingen vinden zodat niemand meer ongewenst thuis hoeft te zitten. “Ik wil weer aan de slag en laten zien wat ik kan,” zegt ze vastberaden.