Zorgverlener deelt haar bijzondere verhaal
Monique Hoogendoorn (66) uit ’s-Hertogenbosch heeft negentien jaar lang zorg verleend aan mensen in hun laatste levensfase. Ondanks dat ze zelf is getroffen door leukemie, ontwikkeld door de chemotherapie van haar patiënten, blijft ze met toewijding haar werk doen. Haar persoonlijke ervaringen maken haar vastberaden om anderen te helpen in hun laatste momenten.
In de volksmond wordt zorg voor terminale patiënten soms gezien als zwaar, maar voor Monique is het ook een bron van kracht en verbinding. Ze geeft aan dat het delen van verhalen en emoties een belangrijke rol speelt in de zorg die zij biedt. “Mensen vertellen je dingen die ze nooit eerder hebben verteld,” zegt ze. Dit vertrouwen vormt de basis van een unieke relatie tussen zorgverlener en patiënt.
De ziekte die Monique heeft opgelopen, is het gevolg van langdurige blootstelling aan de chemische stoffen die haar patiënten gebruikten. Deze stoffen kwamen via zweet, urine en zelfs tranen in haar systeem. Ondanks de angst voor haar eigen gezondheid, blijft ze zich inzetten voor anderen. Haar ervaring met de dood en de nabijheid van het sterven heeft haar visie op het leven en de zorg veranderd.
Monique werkt in een hospice in Den Bosch, waar ze niet alleen medische zorg biedt, maar ook emotionele steun aan zowel patiënten als hun families. In deze laatste fase van het leven is het volgens haar cruciaal dat mensen zich omringd voelen door liefde en begrip. Haar inzet gaat verder dan alleen het bieden van fysieke zorg; ze probeert ook de geestelijke last van het sterven te verlichten.
Een aantal belangrijke punten uit Monique’s verhaal zijn:
- Negentien jaar ervaring in de terminale zorg.
- Persoonlijke strijd met leukemie door blootstelling aan chemotherapie.
- Waarde van emotionele connecties met patiënten.
- Focus op zowel lichamelijke als geestelijke ondersteuning.
De impact van haar werk is groot, niet alleen voor de patiënten die zij verzorgt, maar ook voor Monique zelf. Het biedt haar een gevoel van zingeving, zelfs in het aangezicht van haar eigen ziekte. Haar verhaal getuigt van de veerkracht en toewijding die zorgverleners dagelijks tonen, vaak onder moeilijke omstandigheden. In een wereld waar ziekte en dood veelal taboe zijn, durft Monique deze thema’s bespreekbaar te maken en blijft zij een baken van hoop voor velen.