Een leven lang worstelen met onbegrepen symptomen
In de Brabantse gemeente Veldhoven heeft Mia Lijffijt (68) eindelijk antwoorden gevonden op de vragen die haar hele leven hebben achtervolgd. Na tientallen jaren van zelftwijfel en frustratie, is onlangs de diagnose ADHD bij haar gesteld. Dit biedt Mia de mogelijkheid om met een milder oordeel naar zichzelf te kijken.
Als kind voelde Mia zich vaak anders dan anderen. Ze was geen boeiend of hyperactief kind, maar eerder verlegen en angstig. Toch kon ze niet ontkennen dat er in haar hoofd altijd een drukte van belang was. De constante chaos en het gevoel van luiheid waren voor haar lange tijd een bron van onbegrip. Pas op latere leeftijd, na vele jaren van zelfreflectie en professionele hulp, kreeg ze de diagnose die alles zou veranderen.
De erkenning van ADHD heeft Mia geholpen om haar verleden in een nieuw licht te zien. Ze reflecteert nu op haar leven met meer begrip en compassie voor zichzelf. Het idee dat ze jarenlang met onduidelijke symptomen heeft geworsteld, maakt dat ze zich opgelucht voelt. “Ik zou willen dat ik dit jaren eerder had kunnen doen,” vertelt ze nu, terwijl ze haar ervaringen deelt met anderen in haar omgeving.
Mia’s verhaal is niet uniek. Veel volwassenen in Noord-Brabant en daarbuiten ontdekken op latere leeftijd dat ze ADHD hebben. Dit roept vragen op over de herkenning en behandeling van deze stoornis, vooral bij mensen die, zoals Mia, in hun jeugd niet de juiste diagnose hebben gekregen.
In Veldhoven worden steeds meer initiatieven genomen om bewustzijn te creëren rondom ADHD en aanverwante stoornissen. Lokale zorgverleners organiseren bijeenkomsten en workshops om zowel ouders als volwassenen te informeren over de kenmerken en gevolgen van ADHD. Er is een groeiende behoefte aan ondersteuning en begrip vanuit de gemeenschap.
- ADHD-diagnoses stijgen onder volwassenen in Noord-Brabant.
- Bewustwording van mentale gezondheid neemt toe.
- Gemeente Veldhoven stimuleert lokale initiatieven voor hulp en ondersteuning.
Voor Mia betekent de diagnose meer dan alleen een label; het biedt haar de kans om haar verleden te herzien en verder te kijken naar de toekomst. Ze hoopt dat haar verhaal anderen zal inspireren om ook hulp te zoeken en zich niet te schamen voor hun strijd.
De reis naar zelfacceptatie is voor Mia nog lang niet ten einde, maar ze voelt zich gesterkt door de kennis die ze nu heeft. In de Brabantse gemeenschap waar zij woont, is er hoop dat meer mensen als zij het gesprek over mentale gezondheid durven aan te gaan en de steun vinden die ze nodig hebben.